Home Sweet Home

Hey Hey,

Sinds we Yogjakarta hebben verlaten we aardig wat afstand afgelegt en van alles gezien dus hier even een update. We vertrokken vanuit Yogja en gingen met de trein naar Surabaya. Hier hebben we een nacht overnacht omdat we de volgende dag verder gingen naar Probolinggo. Dit is een klein dorpje aan de voet een heuvel achtig gebied waaronder andere ook Mount Bromo ligt, ons doel. Mount Bromo is sind 4 maanden een actieve vulkaan dus dat moesten we natuurlijk gezien hebben. Dus hop met het busje de bergen in. Eenmaal aangekomen bij ons hotel wat het een grouwe bedoeling, het leek wel alsof het gesneeuwd had. Alleen was het niet wit maar grijs, omdat Bromo actief is spuugt ie ontzettend veel as uit wat dus overal beland. Ook was het omdat we zo hoog zaten voor ons gevoel erg koud. De volgende ochtend stond een jeeptour naar een viewingpoint waar we dan de zonsopgang en Bromo moesten kunnen zien. Dus wij achtelijk vroeg eruit om dan uiteindelijk boven op het uitzichtspunt erachter te komen dat het erg bewolkt en mistig was dus uitzicht was kut, maar super ervaring.

Vervolgens ging onze reis verder naar Bali. Hier hebben wij wat niet veel bijzonders gedaan. Wat gechillt, naar de bioscoop geweest en me verjaardag gevierd. Al met al hebben we de zuidkust van Bali ongeveer helemaal gezien. De laatste week in Bali hadden wij een geweldig kroegje/restaurant gevonden waar ze elke dag om 20uur een film draaiden, dus ja dan weet je

wel waar wij zaten :)

De laatste 4 dagen zitten we nu in Kuala Lumpur, niet te vergelijken met Indonesië. Erg moderne en interestante stad. Hier hebben we aardig wat sight seeing gedaan, onder anderen ook de Twin Towers van Kuala Lumpur en het Aquarium van KL.

Al met al hebben we tot nut toe een fantastische tijd gehad, maar toch heb ik besloten dat de reis voor mij erop zit. Na lang overwegen en nadenken ben ik tot de beslissing gekomen dat ik naar huis ga. Na grofweg zeven en een halve maand weg geweest te zijn, waarvan 6 in Australië, 28 dagen in Indonesië, een week in Maleisië, 11.016km door Australië gereden te hebben, 7 weken op een kippenfarm en 7 weken op een knoflookboerderij gewerkt te hebben, was het voor mij tijd om naar huis te gaan. Aangezien Jasper wel verder gaat kunnen jullie zijn verhalen natuurlijk gewoon blijven volgen, maar voor mij zal dit waarschijnlijk het laatste misschien een na laatste verhaal zijn over deze trip.

Morgen (vrijdag) is mijn laatste dag aan de andere kant van de wereld. Zaterdag om half 10 lokale tijd vlieg ik vanaf KL naar London en daarna naar Amsterdam. Aangezien ik terug vlieg in de tijd(tijdverschil/tijdzones) ben ik dus nog dezelfde dag in Amsterdam (al kom ik wel s'avonds aan ).

Ik heb erg genoten van al de reacties die jullie in de afgelopen tijd hebben geplaatst.

Tot zover mijn update (voor de oplettende lezer: nee ik heb inderdaad op dit moment niet heel veel inspiratie om er iets creatiefs van te maken maar ik denk dat de essentie duidelijk is :-)

Groetjes,

Marko

Jakarta - Yogja

Change of Plans

update

Dirty Jobs

GinGin - GarlicGarlic

Great Ocean Road

G'day allemaal,

Het is alweer 2 weken geleden dat ons laatste verhaal eindigde met onze aankomst in Melbourne, dus tijd voor een update. De eerste dag in Melbourne hebben we na een lange rit en wat zoekwerk in de city heerlijk genoten van de luxe van een goed caravanpark met gratis internet. Na een nacht bijkomen aan de rand van Melbourne zijn we de volgende dag de city ingetrokken, nadat we onze VAN verplaatst hadden naar een dichterbij gelegen caravanpark. Van daaruit hebben we alles met het openbaar vervoer gedaan.

De eerste dag in de city hadden wij 1 missie, kaartjes bemachtigen voor de AFL wedstrijd tussen collingwood en de western bulldogs. Na ongeveer 3 uur rondgezworven te hebben door de city, flink wat hulp van de lokale bevolking en verschillende tripjes met de bus en trein, hadden we nog geen kaartjes en besloten we het via internet te proberen. Geweldige uitvinding want 2 minuten later hadden wij onze kaartjes binnen. Nadat deze missie geslaagd was hebben wij onszelf beloond met een goed filmpje in de bioscoop: SALT.

De tweede dag in Melbourne hebben we de toerist uitgehangen. Eerst zijn we langs het Rodlaver stadion geweest en de andere stadions van de Australian Open, vervolgens zijn we alvast even langs de MCG gelopen om te kijken waar de wedstrijd plaats ging vinden, daarna zijn we dwars door de stad gelopen, de skyline meerdere malen gefotografeerd en nog meer stadions gezien. Al met al een vermoeiende dag, maar dan heb je wel wat gezien en natuurlijk mooie foto's kunnen maken. In de avond hebben wij, omdat de film van de vorige avond goed was bevalen nog een filmpje gepakt. In de IMAX van Melbourne kun je namelijk Avatar 3D kijken op het grootste 3D scherm ter wereld. Leuke ervaring.

De derde dag in Melbourne was de dag van de wedstrijd. We waren vroeg vertrokken richting de city om zeker te weten dat we op tijd zouden zijn. Na een goede maaltijd en enkele biertjes op een heerlijk verwarmd terras, gingen we richting het stadion. Het was niet heel moeilijk om dit te vinden, gewoon de meute volgen, want er waren meer mensen die de wedstrijd gingen bekijken (67.000 andere). Eenmaal in het stadion was het een mooi gezicht dat alle supporters door elkaar zaten en dat de sfeer super was. Na het volkslied van Australië begon de wedstrijd. Deze was verder niet heel spannend, want collingwood was vele male beter dan de bulldogs en wonnen uiteindelijk met 120 - 57, maar het was wel een super ervaring om mee te maken.

Na de drie hectische dagen van Melbourne vonden wij het tijd om de city weer eens te verlaten en richten de start van de Great Ocean Road te gaan. Na een kort ritje van 100 km kwamen we op een maandag aan in Torquay, het surfstadje van de Great Ocean Road. Hier besloten wij om wederom op een caravanpark te overnachten.

Omdat Torquay een echt surfstadje is, hadden we al snel besloten om hier onze eerste surflessen te nemen. Daarnaast zat naast ons caravanpark surftours, deze verzorgen hele dagen surflessen en zijn niet duur. Om het toch een beetje te kunnen leren besloten we om meteen drie volle dagen surfles te nemen. Woensdag, donderdag en vrijdag. De rest van de dag hebben we gebruikt om alvast wat surfboards en ander materiaal te bekijken, voor het geval dat we goed blijken te zijn of het echt leuk vinden en mogelijk iets wilden aanschaffen.

De eerste les surfen was echt super. Het was lekker weer, we waren met een groepje van drie en de golven waren erg goed en concistent of zoiets. Na enige uitleg zijn we langzaam gaan proberen wat kleine golfjes te pakken, nadat ze gebroken waren (?). Hoe dan ook na de eerste dag hadden we beide onze eerste golven gepakt en konden we zowaar allebei staan op het board. De tweede dag kregen we priveles, want er was niemand anders die op dat moment wilde surfen (het was ook erg koud, maar daar merk je weinig van in de zee). Deze dag was wat betreft de golven iets minder, maar zeker niet minder geslaagd. De derde dag was de belangrijkste, nu kwam het er op aan, want nu zouden er foto's gemaakt worden van als, als leuke herrinnering. Dan zou het natuurlijk ook leuk zijn als we even op dat board staan, maar uiteinelijk bleek dit toch echt de beste dag te zijn. De golven waren super en we hebben beide vele golven kunnen pakken en staan beide een aantal keer redelijk op de foto. Je kunt in ieder geval zien dat we staan.

Na deze drie leuke dagen surfen waren we het er snel over eens, we moeten surfboards aanschaffen om onze skills op het board het hele jaar door te oefenen en als volleerde professionals terug te komen naar Nederland. Dus de volgende dag zijn we eerst op zoek gegaan naar een roofrack. Dit bleek nog niet zo makkelijk te zijn voor onze zeer speciale VAN. Na 2 of 3 miskopen (weer ingeruild) hadden we een winkel gevonden, alleen deze bleek heel het weekend dicht te zijn. Dus een weekend langer wachten. Enigzins teleurgesteld kwamen wij terug na onze zoektocht op ons caravanpark waar we inmiddels al 6 dagen stonden en kregen we zowaar om ons op te vrolijken of het was gewoon echt een aanbieding 2 gratis nachten. Uiteindelijk bleek dit geen verkeerde actie te zijn, in het weekend hebben we lekker kunnen chillen, rugby kunnen kijken tussen australie en de all blakcs met gekke personeelsleden en op ons gemak een surfboard uitzoeken.

Na het weekend hebben we alles gekocht wat we nodig hadden om te kunnen surfen: 2 super mooie nieuwe surfplanken, die ook al als we niet kunnen surfen zeker mee naar huis gaan als leuk souvenir, 2 wetsuits, een roofrack, 2 surfbags en wat klein materiaal. Nu hebben we dus een VAN met altijd twee surfplanken op het dak, ziet er wel professioneel uit in ieder geval.

O ja, wat ik vergeten ben te vermelden bij onze avonturen in Torquay is ons uitstapje naar het Wildlife Park van Ballarat. Dit was zeker het slechtste en smerigste wildlifepark wat we ooit gezien hebben. Er waren bijna geen beesten, de beesten die er waren deden niets of kon je niet zien omdat de ramen te smerig waren en de enige beesten die wel wat deden waren volgevreten kangoeroes. Gelukkig was het maar +/- 300 km rijden (ook dankzij onze navigatiekunsten). Wel een leuke trip hoor.

Nu we al onze spullen hadden konden we eindelijk beginnen aan de Great Ocean Road. Om hier even wat sneller door heen te gaan is het ten eerste allemaal heel erg mooi. De route langs de kust is bochtig en erg leuk om te rijden. Daarnaast hebben we tijdens de trip van +/- 5 dagen meer mensen ontmoet dan in de 4 weken daarvoor. Hier waren dus meer backpackers te vinden en dat is dan toch wel gezellig. Tijdens de Great Ocean Road hebben we onder andere de Erskine Falls bezocht, de Otway Fly Tree Top walk gedaan en de twelve apostles bekeken.

Na de Great Ocean Road zijn we door gegaan via de kust, in de hoop dat we een goed strand tegen zouden komen om voor de eerste keer te surfen op onze eigen boards. Na een overnachting in het Princess Margeret Rose Caves NP en het aanschouwen van een Australische bachlerparty in de lokale pub (hebben veel leuke ideeën opgedaan voor als ooit iemand van ons nog een gaat trouwen) hadden we al onze hoop gevestigd op het plaatsje Robe (had een lokale man ons verteld). Uiteindelijk bleek dit ook geen mooie golven te bieden.

Wel werden we op dat moment al 2 dagen gevolgd door een tweetal duitsers die we overal toevallig tegenkwamen. Uiteindelijk hebben we die avond dan maar even gezellig bier gedronken met hun. De volgende ochtend zijn we vervolgens vertrokken op naar Adelaide. Hier zijn we nu aangekomen en vertoeven we op wederom een ‘luxe' caravanpark.

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen te vertellen en zijn er veel meer dingen gebeurt, maar ik vind het voor nu wel lang genoeg en de batterij van de laptop raakt bijna op. Dus nu zijn de plannen om binnen een week of 3/4 in Perth te zijn en daar voor het eerst werk te gaan zoeken, fruitplukken of schapen scheren. Hoe dat allemaal verloopt zullen we over een week of 4 weer vertellen.

Omdat we op het moment van het typen van het bovenstaande verhaal geen internet hadden en de daarop volgende week ook niet, zijn we ondertussen al weer verder gereisd. Daarom nog een korte uitbreiding op het verhaaltje.

Vanaf glenelg in Adelaide zijn we doorgereisd naar een dorpje in the middle of niets genaamd Iron Knob. Hier was niets anders dan vlakte en 1 parkeerplaats/caravanpark, maar wel gratis. Hier hebben we van een heerlijk glaasje wijn en champagne genoten om de avond door te komen. De volgende ochtend konden we niet anders dan doorreizen om weer in de bewoonde wereld te komen en om eindelijk eens wat golfjes te gaan pakken aan de kust, met onze eigen nieuwe surfplanken.

Na een reis van ongeveer 400 km en enkele stops bij verschillende dorpjes met stranden (niet goed genoeg om te surfen), kwamen we aan in streaky bay. Aangezien we de afgelopen 2 dagen veel gereden hadden besloten we om hier een dagje lekker te chillen en te kijken of hier misschien goede golven zouden zijn om te surfen. De volgende dagen zijn we dus naar back beach gereden en na een inspectie van 2 surfpros was het strand/zee goed bevonden om een poging te wagen. Na alles geprepareerd te hebben zijn we pak en beet een uurtje in de zee geweest en konden we concluderen dat de golven niet goed waren of dat wij nog ontzettend veel moeten oefenen het komende jaar.

Na het dagje rust in streaky bay zijn we de weg weer op gegaan op weg naar het westen, waar het warmer is en waar we begin/half oktober willen gaan werken. Vanaf Ceduna is deze weg ontzettend saai en kun je geen kant op. Er is werkelijk waar niets anders dan vlakte, en van tijd tot tijd een road house. Deze weg wordt ook wel The Nullarbor genoemd en is in totaal ongeveer 1208 km lang en dat alleen maar rechtdoor, soms een flauwe bocht. Daarnaast heeft deze weg ook het langste rechte stuk van Australië: 146,4 km kaarsrechte weg. Al met al een vermoeide rit van ongeveer 3 dagen, met onze 80 km per uur en van tijd tot tijd een oververhitte motor, maar we hebben het gered. Daarnaast is het kwik in het westen al gestegen tot een aangename 25 graden of meer (geen idee eigenlijk, maar wel warm) en we zitten weer 1,5 uur dichter bij huis (al die tijdzones hier). Maar nu gaan we echt stoppen. We gaan eerst chillen in Esperance en daarna door naar Albany waar we dan willen gaan werken.

Voor nu is alles super. Groeten aan iedereen.

Cheers,

Marko & Jasper

Enkele foto's zijn weer te vinden op: http://themackie.hyves.nl

In to the wild

Hey allemaal,

Het is al weer een tijdje geleden dat we een verhaaltje hebben achter gelaten over onze reis, maar we hebben natuurlijk niet stil gezeten. Een aantal weken geleden hebben wij Sydney verlaten in onze eigen VAN :):). De tocht uit Sydney was nog zo makelijk niet. Eenmaal bij het RTA geweest (dit is de instantie die overschrijvingen van auto's en dergelijke zaken verzorgt) te zijn en natuurlijk afgerekend te hebben, waren wij trotse eigenaar van een Nissan Nomad. Op het parkeerterrein van het RTA hebben we nog snel even onze eigen rechter buitenspiegel in elkaar geknutseld, deze was er vlak voor aankoop afgereden en heeft ons een trotse $100 dollar bespaard dus wij op naar de supermarkt en een scheerspiegel en wat ducktape gekocht (hele $10), wat als een trein werkt. We wisten al dat Sydney een grote stad was, maar dat het zo een verkeers chaos was hadden wij ons niet voorgesteld er is namelijk maar 1 of 2 opritten naar de snelweg, wij hadden toch zeker anderhalf uur nodig om deze te vinden.

Eenmaal op de snelweg ging onze route richting Blue Mountains National Park. Op aanraden van een van de medewerkers van WTC gingen wij op zoek naar Euraka National Park. Dit is een NP (National Park) vlak onder Glennbrook / Lapstone. In Glennbrook nog snel wat overlevingsvoedingsmiddelen in geschlagen en op het park in. De rit naar beneden was redelijk ruw om het zomaar even te zeggen. Eenmaal een goede spot gevonden te hebben, kon onze eerste nacht in de wildernis beginnen. En bij wildernis bedoelen we ook wildernis er was in een straal van zo'n 20km helemaal niemand, behalve wat kangoeroes en witte zangvogels. Dit allemaal is toch best spooky, er gaan namelijk alle slechte horrorfilms die je ooit hebt gezien door je hoofd bij het horen van een geluid buiten, maar alles went. Aangezien het nog winter is was het ook best een koude nacht. Bij zonsopgang hadden we dan ook allebei sokken, boxershort, t-shirt en trui aan. Na een goede kop koffie / thee in Glennbrook de volgende ochtend ging onze reis dan verder naar de echte Blue Mountains (dit was namelijk het uiterste puntje ervan). Dus volgende we op de snelweg de borden richting Katoomba.

In Katoomba aangekomen pakeerden we naast het YHA (Youth Hostel Australia) op de parkeerplek van de ALDI (ja zeker die hebben ze hier ook). Na een toch wel tamelijk verdiende douche in het YHA hebben we flinke boodschappen bij de Aldi / LiquorLand. Ging onze VAN richting Katoomba Park, dit is een goedkope camping met enig wat faciliteiten in het zuiden van Katoomba op loopafstand van het natuurgeweld van de Blue Mountains. Hier moest eerst maar is orde op zaken gesteld worden en werden alle onnodige dingen uit onze van de prullenbak in gegooid, alle vaat schoongewassen, nieuwe gordijnen gemaakt en alles opnieuw ingedeeld. Na een goede nacht rust was het tijd om het natuurgeweld van Oz is goed onder de loep te nemen dus rugzak bepakt en loopschoenen aan gingen wij richting Blue Mountains NP. Na een kleine 10km hadden wij de toeristische route afgelegt en was ons wel duidelijk hoe groot, mooi en natuurlijk de natuur kan zijn. Het is moeilijk onder woorden te brengen en misschien komt het in de foto's wel over, maar tjonge tjonge wat was dat indrukwekkend.

Aangezien de eerste twee nacht nogal frisjes waren zijn wij dus Katoomba in gegaan op zoek naar warmte en deze vonden wij bij de Coles in de vorm van twee warme dekens en een lekkere zachte kussen. Dit alles voor $19 de man was natuurlijk geen geld voor een fatsoenlijke nachtrust. Dus compleet uitgerust en opgewarmd gingen wij de volgende dag weer op pad. Ditmaal was ons vizier gezet op Bungonia NP. Ook hier kwamen we weer in een totaal afgelegen natuurrijke omgeving. Ditmaal was er wel een ranger aanwezig en de vrouw van de ranger bemande de receptie / NP information. Zij legde ons dus ook alle verschillende mogelijke wanderroutes uit en waar alle faciliteiten te vinden waren. Het was erg lastig om er een stokje tussen te steken, want ze bleef maar doorgaan. Dus met een hoop informatie op zak en de belofte dat er koala's zouden zijn gingen wij op zoek naar ons plekje. Achteraf gezien was Jasper nogal teleurgesteld aangezien we geen een koala hebben gespot. Er was in dit park wel een heerlijke keuken met een soort van gaskachel die ons in de avond heerlijk warm hield tijdens de eindeloze potjes jenga en pilsjes. De eerste ochtend in Bungonia waren onze zinnen gezet op het 'Red Track' wandelpad. De aardige mevrouw van de receptie had ons gevraagt om s'ochtends toch even naar het informatie bord te kijken naar de weersomstandigheden, aangezien er een stevig wind stond en dit nogal gevaarlijk zou kunnen zijn. Ook moesten wij ons registreren zodat in het geval dat we niet terug zouden komen ze wisten waar ze ons moesten zoeken. Na 100 andere waarschuwingen gingen we dan eindelijk op pad.onderweg naar het eerste uitkijk punt nog een beetje lachwekkend over alle waarschuwingen na pratend van wat een onzin het allemaal was, begonnen we aan 'Red Track'. Op de kaart stond dat het een steile afdaling was en dat was het dan ook wel. Er was niks van overdreven we moesten eerst een berg afdalen op een pad wat je nauwelijks een pad kunt noemen met hier een daar wat flauwe aanwijzingen dat je nog op het goede pad zat. Na verkeerd te zijn gelopen kwamen we uiteindelijk onder aan in de klif aan. Je liep de hele tijd tussen twee gigantische bergwanden in. Tot we op een gegeven moment bij een rots / gigantische stenen partij aankwamen. Na proberen er om heen te lopen keken we toch nog maar op de beschrijving en er stond toch echt op dat we erover heen moesten lopen / klimmen / klauteren. Dus dat deden we dan maar. Het duurde toch geruime tijd voordat we eroverheen waren en toen stonden er gelijk warningsborden dat je een blasting zone betreed en dat het na 15.10 toch wel gevaarlijk zou kunnen worden met vallende rostblokken. Na de rivier overgestoken te zijn kwamen we aan het einde van de 'Red Track' ons stond alleen nog een kleine beklimming van een berg te wachten. Maar dat was me toch een beklimming het ging ongeveer met een graad van 45 omhoog en dat oneindig lang. In totaal hebben we over de 3.8 km de aangegeven 5 uur gedaan en dat geeft ook wel weer hoe zwaar het was en dat de waarschuwingen toch niet onbedoeld waren.

Na wederom een goede nachtrust was eigenlijk de bedoeling dat we naar Araluen zouden gaan. De campsite daar was toch niet helemaal wat we zochten dus gingen we verder. Helaas was de weg afgesloten, maar we hadden een bordje gezien naar Majors Creek en dit lag ook wel op de route waar we naartoe wilden dus namen we die afslag maar. Na een waarschuwingsbord in onachting te hebben genomen, waar toch duidelijk opstond dat het een steile helling was en niet geschikt voor trucks en bussen (onze VAN is nou ook weer niet zo groot dachten we) gingen we toch maar de beklimming aan. Ook dit ging steil omhoog en onderweg ook nog een tegenligger tegen komen was toch tamelijk een uitdaging met Jasper achter het stuur ( zeker met in het achterhoofd dat hij in de stad al aan de verkeerde kant van de weg reed). Op deze beklimming heb ik toch wel wat angsten moeten weerstaan. Dit was namelijk ook nog is een onverharde weg en eenmaal terug op de verharde weg besloten we geen onverharde wegen meer te nemen. Dus namen we ipv de afslag naar Captains Flat (24km) de afslag naar Cooma (117km). Achteraf gezien was dit klein navigatie foutje want ik dacht namelijk dat we al op de snelweg reden, maar niets was minder waar en we reden dus uiteindelijk zo'n 80 km over een onverharde weg wederom met Jasper achter het stuur. Al met al was dit tamelijk een frustrerende en lange trip waar we maar bleven hopen dat de auto het niet zou begeven op zo'n kut weg. Maar tot nu toe rijd de van als een geboterd bloemfonteintje.

In Cooma, na een blaastest positief te hebben afgesloten gingen we op zoek naar een slaapplek, het was namelijk al tamelijk donker. Na een paar parkjes en parkeerplekken bij supermarkten te hebben bekeken kwamen we een caravan park tegen. Hier werden wij met open armen ontvangen en lag er ook al een stapel vuurhout voor een kampvuur klaar. Hier zijn wij twee heerlijke dagen tot rust gekomen bij een heerlijk kampvuur en een koud pilsje. Waarvan je ook niet te veel moet genieten aangezien hier een krat bier omgerekend een eurotje of 30 kost voor 24 koude rakkers met een statiegeld van een kleine €1,40 die ergens bij een recycle depot zou kunnen ophalen. Dus het is toch wel op zoek gaan naar de aanbiedingen bv. 48 flesjes voor maar $60.

Bij de aankoop van onze VAN zat ook een camping boek met goedkope campings. Dus deze goed doorgespit te hebben en de route geplant te hebben (zonder onverharde wegen) gingen wij op pad richting Mimosa Rocks NP aan de kust. Volgens het boek had het alle faciliteiten behalve een douche. De wc was meer een gat in de grond met een bril erop en voorderest lag er een paar grasvelden achter de duinen waar je kon kamperen met een klein vuurplaatsje. Desondanks was dit onzettend mooie plek dicht aan de kust en tussen de kangaroes. Deze waren zeker niet bang en kwamen dan ook gewoon tijdens je ontbijt naast je gras zitten eten. Geaaid worden vinden ze dan niet fijn, maar voor de rest vinden ze het prima om dicht bij mensen in de buurt te zijn. Na wat strandwandelingen en een nacht of twee ging onze route weer verder richting zuiden.

Onze volgende stop was Ben Boyds NP. Na een korte stop in Merimbula voor een douche in het YHA kwamen wij schoon aan in Salt Water Creek gelegen in het Ben Boyd NP. Ook dit was weer aan de kust met erom heen gelegen een gigantisch NP (bos). Aangezien we in Cooma hadden gezien dat de Euro weer gestegen was hadden wij ons voor het avondmaal wat spareribs meester gemaakt. De volgende ochtend gingen wij al vroeg op pad. Er stond namelijk een route op het programma naar Ben Boyd's Tower, dit was in de late 18^e eeuw een plek waar ze de kust lijn in de gaten hielden op zoek naar walvissen. Wij dachten wij willen die beesten ook wel zien dus gingen we op pad er stond een wandeling op het programma van een slappe 13,2 km en dat was alleen maar heen. Je liep door een bos wat meer omgevallen was dan overeind stond met af en toe wat uitzichten over de kustlijn. Na 4 uur gelopen te zijn berg op berg af kwamen bij de toren aan. Helemaal tevreden met de prestatie die we zojuist hadden neergezet keken we er al naar uit om de toren te beklimmen en een voorbereide lunch boven op de toren te nuttigen op zoek naar walvissen. Helaas kun je de toren niet op!! Dit was om het licht uit te drukken een kleine teleurstelling. Zeker met in ons achterhoofd dat we precies hetzelfde stuk weer terug moesten. We waren vertrokken om 9 uur en kwamen om half 5 weer terug aan bij de VAN zonder walvis gezien te hebben, maar met wel 26,4km in de benen.

Vanaf Boyd NP zijn we via een tussenstop in Orbost, Lake Entrance en Yanakie uitgekomen in Wilsons NP. Dit ligt ongeveer 200 km ten zuiden van Melbourne en is een van de zuidelijkste puntjes van Australië. Aangezien we veel hadden gelezen over de grote en de mooiheid van dit park besloten we om gelijk maar 2 overnachtingen te boeken en hier hebben we zeker geen spijt van gehad. Na 5 min op de het campterrein van het park te zijn besloten we dan ook gelijk, op aanraden van de vrouw bij het infopoint, om Mount Oberon op te lopen. Dit is een moderate/hard walk van zo'n 3.2km die je toch wel in een anderhalf uur moet lopen, maar die dan wel uitzicht geeft over een groot gedeelte van het park aangezien je dan op een hoogte van 558m zit. Je kon in principe met de auto tot aan het begin van de wandelroute rijden, daar parkeren en verder lopen. Wij hebben ook, wat normale mensen met de auto doen, te voet afgelegt. Al met al hadden we dan ook tweeënhalf uur nodig om de top te bereiken, maar we werden daar ook zeker voor de inspanning beloond. Het uitzicht is onbeschrijfelijk aan de ene kant zie je een bebost eiland en aan de andere kant een blauwe zee met witte stranden en bergachtige kust gebieden. Wij zijn het er allebei over eens dat dit een van de mooiste dingen is die we ooit gezien hebben. De rest van de dag hebben we heerlijk genoten van het namiddags winters zonnetje.

Dag twee in Wilsons NP gingen wij werderom op pad. We hadden een aantal kleine routes aanelkaar gekoppeld zodat het toch wel weer een flinke wandeling zou zijn van om en nabei de 16km. Het weer was wat minder dan de dag ervoor, maar het zweet stond al snel op het voorhoofd. Ook hier kwamen we weer langs een tal van uitzichten die niet te beschrijven zijn, met als hoogtepunt Mount Bisschop dit was een berg van 380m in hoogte en gaf een uitzicht van een andere hoe dan Mount Oberon, wat het misschien nog wel wat mooier maakte

Vandaag, nu zitten we in Melbourne. In een campingpark ongeveer 20km buiten de city met gratis internet :D:D. De Jasper moest nog wel even zijn broek vuil maken, omdat we bij het oprijden van ons plekje een klein beetje vast zaten, maarja dat maakt ook niet zoveel uit. Tot en met zaterdag zullen wij in Melbourne blijven, aangezien wij zaterdag een AFL Football match mee zullen pakken. Een stadion gevult met 80.000 aussies NICE!

De eerste 3 weken zitten erop. We hebben een hoop gezien, zijn een aardig stuk gereisd, maar hebben vooral genoten van Australië. Dit waren een beetje de highlights van de afgelopen drie weken. De foto's zullen weer te vinden zijn op http://themackie.hyves.nl omdat het uploaden op de weblog gewoon te traag gaat. En misschien een leuk detailtje voor Jeanette: Jasper is op dit moment vol overtuiging en passie in een Engels boek bezig en vind het geweldig :P. Het volgende verhaal zal waarschijnlijjk over een week of 4 komen als we de great ocean road hebben afgelegt en onze eerste surflessen erop zitten.

No Worries,

Jasper & Marko