Hey allemaal,

Het is al weer een tijdje geleden dat we een verhaaltje hebben achter gelaten over onze reis, maar we hebben natuurlijk niet stil gezeten. Een aantal weken geleden hebben wij Sydney verlaten in onze eigen VAN :):). De tocht uit Sydney was nog zo makelijk niet. Eenmaal bij het RTA geweest (dit is de instantie die overschrijvingen van auto's en dergelijke zaken verzorgt) te zijn en natuurlijk afgerekend te hebben, waren wij trotse eigenaar van een Nissan Nomad. Op het parkeerterrein van het RTA hebben we nog snel even onze eigen rechter buitenspiegel in elkaar geknutseld, deze was er vlak voor aankoop afgereden en heeft ons een trotse $100 dollar bespaard dus wij op naar de supermarkt en een scheerspiegel en wat ducktape gekocht (hele $10), wat als een trein werkt. We wisten al dat Sydney een grote stad was, maar dat het zo een verkeers chaos was hadden wij ons niet voorgesteld er is namelijk maar 1 of 2 opritten naar de snelweg, wij hadden toch zeker anderhalf uur nodig om deze te vinden.

Eenmaal op de snelweg ging onze route richting Blue Mountains National Park. Op aanraden van een van de medewerkers van WTC gingen wij op zoek naar Euraka National Park. Dit is een NP (National Park) vlak onder Glennbrook / Lapstone. In Glennbrook nog snel wat overlevingsvoedingsmiddelen in geschlagen en op het park in. De rit naar beneden was redelijk ruw om het zomaar even te zeggen. Eenmaal een goede spot gevonden te hebben, kon onze eerste nacht in de wildernis beginnen. En bij wildernis bedoelen we ook wildernis er was in een straal van zo'n 20km helemaal niemand, behalve wat kangoeroes en witte zangvogels. Dit allemaal is toch best spooky, er gaan namelijk alle slechte horrorfilms die je ooit hebt gezien door je hoofd bij het horen van een geluid buiten, maar alles went. Aangezien het nog winter is was het ook best een koude nacht. Bij zonsopgang hadden we dan ook allebei sokken, boxershort, t-shirt en trui aan. Na een goede kop koffie / thee in Glennbrook de volgende ochtend ging onze reis dan verder naar de echte Blue Mountains (dit was namelijk het uiterste puntje ervan). Dus volgende we op de snelweg de borden richting Katoomba.

In Katoomba aangekomen pakeerden we naast het YHA (Youth Hostel Australia) op de parkeerplek van de ALDI (ja zeker die hebben ze hier ook). Na een toch wel tamelijk verdiende douche in het YHA hebben we flinke boodschappen bij de Aldi / LiquorLand. Ging onze VAN richting Katoomba Park, dit is een goedkope camping met enig wat faciliteiten in het zuiden van Katoomba op loopafstand van het natuurgeweld van de Blue Mountains. Hier moest eerst maar is orde op zaken gesteld worden en werden alle onnodige dingen uit onze van de prullenbak in gegooid, alle vaat schoongewassen, nieuwe gordijnen gemaakt en alles opnieuw ingedeeld. Na een goede nacht rust was het tijd om het natuurgeweld van Oz is goed onder de loep te nemen dus rugzak bepakt en loopschoenen aan gingen wij richting Blue Mountains NP. Na een kleine 10km hadden wij de toeristische route afgelegt en was ons wel duidelijk hoe groot, mooi en natuurlijk de natuur kan zijn. Het is moeilijk onder woorden te brengen en misschien komt het in de foto's wel over, maar tjonge tjonge wat was dat indrukwekkend.

Aangezien de eerste twee nacht nogal frisjes waren zijn wij dus Katoomba in gegaan op zoek naar warmte en deze vonden wij bij de Coles in de vorm van twee warme dekens en een lekkere zachte kussen. Dit alles voor $19 de man was natuurlijk geen geld voor een fatsoenlijke nachtrust. Dus compleet uitgerust en opgewarmd gingen wij de volgende dag weer op pad. Ditmaal was ons vizier gezet op Bungonia NP. Ook hier kwamen we weer in een totaal afgelegen natuurrijke omgeving. Ditmaal was er wel een ranger aanwezig en de vrouw van de ranger bemande de receptie / NP information. Zij legde ons dus ook alle verschillende mogelijke wanderroutes uit en waar alle faciliteiten te vinden waren. Het was erg lastig om er een stokje tussen te steken, want ze bleef maar doorgaan. Dus met een hoop informatie op zak en de belofte dat er koala's zouden zijn gingen wij op zoek naar ons plekje. Achteraf gezien was Jasper nogal teleurgesteld aangezien we geen een koala hebben gespot. Er was in dit park wel een heerlijke keuken met een soort van gaskachel die ons in de avond heerlijk warm hield tijdens de eindeloze potjes jenga en pilsjes. De eerste ochtend in Bungonia waren onze zinnen gezet op het 'Red Track' wandelpad. De aardige mevrouw van de receptie had ons gevraagt om s'ochtends toch even naar het informatie bord te kijken naar de weersomstandigheden, aangezien er een stevig wind stond en dit nogal gevaarlijk zou kunnen zijn. Ook moesten wij ons registreren zodat in het geval dat we niet terug zouden komen ze wisten waar ze ons moesten zoeken. Na 100 andere waarschuwingen gingen we dan eindelijk op pad.onderweg naar het eerste uitkijk punt nog een beetje lachwekkend over alle waarschuwingen na pratend van wat een onzin het allemaal was, begonnen we aan 'Red Track'. Op de kaart stond dat het een steile afdaling was en dat was het dan ook wel. Er was niks van overdreven we moesten eerst een berg afdalen op een pad wat je nauwelijks een pad kunt noemen met hier een daar wat flauwe aanwijzingen dat je nog op het goede pad zat. Na verkeerd te zijn gelopen kwamen we uiteindelijk onder aan in de klif aan. Je liep de hele tijd tussen twee gigantische bergwanden in. Tot we op een gegeven moment bij een rots / gigantische stenen partij aankwamen. Na proberen er om heen te lopen keken we toch nog maar op de beschrijving en er stond toch echt op dat we erover heen moesten lopen / klimmen / klauteren. Dus dat deden we dan maar. Het duurde toch geruime tijd voordat we eroverheen waren en toen stonden er gelijk warningsborden dat je een blasting zone betreed en dat het na 15.10 toch wel gevaarlijk zou kunnen worden met vallende rostblokken. Na de rivier overgestoken te zijn kwamen we aan het einde van de 'Red Track' ons stond alleen nog een kleine beklimming van een berg te wachten. Maar dat was me toch een beklimming het ging ongeveer met een graad van 45 omhoog en dat oneindig lang. In totaal hebben we over de 3.8 km de aangegeven 5 uur gedaan en dat geeft ook wel weer hoe zwaar het was en dat de waarschuwingen toch niet onbedoeld waren.

Na wederom een goede nachtrust was eigenlijk de bedoeling dat we naar Araluen zouden gaan. De campsite daar was toch niet helemaal wat we zochten dus gingen we verder. Helaas was de weg afgesloten, maar we hadden een bordje gezien naar Majors Creek en dit lag ook wel op de route waar we naartoe wilden dus namen we die afslag maar. Na een waarschuwingsbord in onachting te hebben genomen, waar toch duidelijk opstond dat het een steile helling was en niet geschikt voor trucks en bussen (onze VAN is nou ook weer niet zo groot dachten we) gingen we toch maar de beklimming aan. Ook dit ging steil omhoog en onderweg ook nog een tegenligger tegen komen was toch tamelijk een uitdaging met Jasper achter het stuur ( zeker met in het achterhoofd dat hij in de stad al aan de verkeerde kant van de weg reed). Op deze beklimming heb ik toch wel wat angsten moeten weerstaan. Dit was namelijk ook nog is een onverharde weg en eenmaal terug op de verharde weg besloten we geen onverharde wegen meer te nemen. Dus namen we ipv de afslag naar Captains Flat (24km) de afslag naar Cooma (117km). Achteraf gezien was dit klein navigatie foutje want ik dacht namelijk dat we al op de snelweg reden, maar niets was minder waar en we reden dus uiteindelijk zo'n 80 km over een onverharde weg wederom met Jasper achter het stuur. Al met al was dit tamelijk een frustrerende en lange trip waar we maar bleven hopen dat de auto het niet zou begeven op zo'n kut weg. Maar tot nu toe rijd de van als een geboterd bloemfonteintje.

In Cooma, na een blaastest positief te hebben afgesloten gingen we op zoek naar een slaapplek, het was namelijk al tamelijk donker. Na een paar parkjes en parkeerplekken bij supermarkten te hebben bekeken kwamen we een caravan park tegen. Hier werden wij met open armen ontvangen en lag er ook al een stapel vuurhout voor een kampvuur klaar. Hier zijn wij twee heerlijke dagen tot rust gekomen bij een heerlijk kampvuur en een koud pilsje. Waarvan je ook niet te veel moet genieten aangezien hier een krat bier omgerekend een eurotje of 30 kost voor 24 koude rakkers met een statiegeld van een kleine €1,40 die ergens bij een recycle depot zou kunnen ophalen. Dus het is toch wel op zoek gaan naar de aanbiedingen bv. 48 flesjes voor maar $60.

Bij de aankoop van onze VAN zat ook een camping boek met goedkope campings. Dus deze goed doorgespit te hebben en de route geplant te hebben (zonder onverharde wegen) gingen wij op pad richting Mimosa Rocks NP aan de kust. Volgens het boek had het alle faciliteiten behalve een douche. De wc was meer een gat in de grond met een bril erop en voorderest lag er een paar grasvelden achter de duinen waar je kon kamperen met een klein vuurplaatsje. Desondanks was dit onzettend mooie plek dicht aan de kust en tussen de kangaroes. Deze waren zeker niet bang en kwamen dan ook gewoon tijdens je ontbijt naast je gras zitten eten. Geaaid worden vinden ze dan niet fijn, maar voor de rest vinden ze het prima om dicht bij mensen in de buurt te zijn. Na wat strandwandelingen en een nacht of twee ging onze route weer verder richting zuiden.

Onze volgende stop was Ben Boyds NP. Na een korte stop in Merimbula voor een douche in het YHA kwamen wij schoon aan in Salt Water Creek gelegen in het Ben Boyd NP. Ook dit was weer aan de kust met erom heen gelegen een gigantisch NP (bos). Aangezien we in Cooma hadden gezien dat de Euro weer gestegen was hadden wij ons voor het avondmaal wat spareribs meester gemaakt. De volgende ochtend gingen wij al vroeg op pad. Er stond namelijk een route op het programma naar Ben Boyd's Tower, dit was in de late 18^e eeuw een plek waar ze de kust lijn in de gaten hielden op zoek naar walvissen. Wij dachten wij willen die beesten ook wel zien dus gingen we op pad er stond een wandeling op het programma van een slappe 13,2 km en dat was alleen maar heen. Je liep door een bos wat meer omgevallen was dan overeind stond met af en toe wat uitzichten over de kustlijn. Na 4 uur gelopen te zijn berg op berg af kwamen bij de toren aan. Helemaal tevreden met de prestatie die we zojuist hadden neergezet keken we er al naar uit om de toren te beklimmen en een voorbereide lunch boven op de toren te nuttigen op zoek naar walvissen. Helaas kun je de toren niet op!! Dit was om het licht uit te drukken een kleine teleurstelling. Zeker met in ons achterhoofd dat we precies hetzelfde stuk weer terug moesten. We waren vertrokken om 9 uur en kwamen om half 5 weer terug aan bij de VAN zonder walvis gezien te hebben, maar met wel 26,4km in de benen.

Vanaf Boyd NP zijn we via een tussenstop in Orbost, Lake Entrance en Yanakie uitgekomen in Wilsons NP. Dit ligt ongeveer 200 km ten zuiden van Melbourne en is een van de zuidelijkste puntjes van Australië. Aangezien we veel hadden gelezen over de grote en de mooiheid van dit park besloten we om gelijk maar 2 overnachtingen te boeken en hier hebben we zeker geen spijt van gehad. Na 5 min op de het campterrein van het park te zijn besloten we dan ook gelijk, op aanraden van de vrouw bij het infopoint, om Mount Oberon op te lopen. Dit is een moderate/hard walk van zo'n 3.2km die je toch wel in een anderhalf uur moet lopen, maar die dan wel uitzicht geeft over een groot gedeelte van het park aangezien je dan op een hoogte van 558m zit. Je kon in principe met de auto tot aan het begin van de wandelroute rijden, daar parkeren en verder lopen. Wij hebben ook, wat normale mensen met de auto doen, te voet afgelegt. Al met al hadden we dan ook tweeënhalf uur nodig om de top te bereiken, maar we werden daar ook zeker voor de inspanning beloond. Het uitzicht is onbeschrijfelijk aan de ene kant zie je een bebost eiland en aan de andere kant een blauwe zee met witte stranden en bergachtige kust gebieden. Wij zijn het er allebei over eens dat dit een van de mooiste dingen is die we ooit gezien hebben. De rest van de dag hebben we heerlijk genoten van het namiddags winters zonnetje.

Dag twee in Wilsons NP gingen wij werderom op pad. We hadden een aantal kleine routes aanelkaar gekoppeld zodat het toch wel weer een flinke wandeling zou zijn van om en nabei de 16km. Het weer was wat minder dan de dag ervoor, maar het zweet stond al snel op het voorhoofd. Ook hier kwamen we weer langs een tal van uitzichten die niet te beschrijven zijn, met als hoogtepunt Mount Bisschop dit was een berg van 380m in hoogte en gaf een uitzicht van een andere hoe dan Mount Oberon, wat het misschien nog wel wat mooier maakte

Vandaag, nu zitten we in Melbourne. In een campingpark ongeveer 20km buiten de city met gratis internet :D:D. De Jasper moest nog wel even zijn broek vuil maken, omdat we bij het oprijden van ons plekje een klein beetje vast zaten, maarja dat maakt ook niet zoveel uit. Tot en met zaterdag zullen wij in Melbourne blijven, aangezien wij zaterdag een AFL Football match mee zullen pakken. Een stadion gevult met 80.000 aussies NICE!

De eerste 3 weken zitten erop. We hebben een hoop gezien, zijn een aardig stuk gereisd, maar hebben vooral genoten van Australië. Dit waren een beetje de highlights van de afgelopen drie weken. De foto's zullen weer te vinden zijn op http://themackie.hyves.nl omdat het uploaden op de weblog gewoon te traag gaat. En misschien een leuk detailtje voor Jeanette: Jasper is op dit moment vol overtuiging en passie in een Engels boek bezig en vind het geweldig :P. Het volgende verhaal zal waarschijnlijjk over een week of 4 komen als we de great ocean road hebben afgelegt en onze eerste surflessen erop zitten.

No Worries,

Jasper & Marko